ı daily emotion
her gün hisleniyorum. biliyorsun. ona buna kızıyorum. bunu da biliyorsun. ama bugün, hiç hissetmediğim gibi hissediyorum. anlatmaya çalışayım; kendi kendine konuşan bir delinin ağzından dökünlen cümleler gibiyim, karmaşığım, çamurlu yollarda yürüyen halka bakıp kahkaha atan belediyeler gibiyim, umarsızım, dün hiç olmadığım gibiyim, yabancıyım. uf. tamamen tanımsızım.(emo olmayı burakıp, koşunun komik oğlu memo olcam tamam ama. az sonra.)
türbaniyet namına
minibüste erkeklerin yanına oturmayıp ayakta kalmayı tercih eden bayanlar, acaba asıl cinsiyet ayrımcılığını siz yapmış olmuyor musunuz? hani hepimiz insanız falan? hani bazen ayrım yalnızca xx-xy. di mi? ne o öyle, erkeklerin hepsine hastalıklı sapıklar gibilermiş gibi davranmak? yanına oturduğunuz bayan hard core sapık lezbiyense?
modernizmin romantizm dilencileri
kim? tabi ki kadınlar. bir avuç romantizmi bizden esirgeyen, habire depresyonda yakın çağ erkekleri. hepinize büyük gıcık oluyorum.
kutsiler
şarkıcı kutsi'nin "doktorlar" adlı dizide oynadığını nasıl bilirsiniz? iyi biliriz. şimdi de kendisi bir polis olarak "kahramanlar" dizisinde oynayacakmış. her işi deneyen, ama bir türlü nakış tutturamayan kutsi'yi bir dahaki sefere hangi işte göreceğimiz ise merak konusu. hatta işi gücü bıraktık, bunu merak ediyoruz.
ulan alternatif gençler
eskiden alternatif denilince, kafaları güzel de olsa azcık politika konuşanlar akla gelirdi. biraz sorgularlar en azından " ne olacak bu memleketin hali" derlerdi. bakıyorum da alternatif olmak yalnızca imaja kafa yormak haline gelmiş. yazık lan.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)